De vele keuzes en mogelijkheden van het dagelijks leven zijn de muziek waarop we dansen.
Wat als…
Jake Epping, een enthousiaste leerkracht, ontdekt in zijn favoriet hamburgerrestaurant een doorgang waarmee hij terug in de tijd kan reizen naar 1958. Nadat hij over zijn verbazing heen is - over de goedkope prijzen, bijvoorbeeld, of het feit dat er zo veel gerookt wordt - besluit hij iets goed te doen, de wereld te verbeteren door de moord op Kennedy te verhinderen.
Maar wat met het vlindereffect? Als een slag van een vleugelslag van een vlinder in het Amazonewoud een tornado in Texas kan veroorzaken, wat zijn dan de gevolgen van zijn acties? Zou de geschiedenis echt anders gelopen zijn als Kennedy niet vermoord werd? En zou de wereld er echt beter voorstaan?
En is het het allemaal wel waard?
—-
De romans van Stephen King waren ook voor mij een opstap naar de literatuur. Met liefde en vakmanschap geschreven boeken vol spanning en met een hoog rock’n’roll-gehalte. Zijn nieuwste kreeg - mede door het politieke(re) onderwerp - ook wat belangstelling in de serieuzere pers. Ook het volume van deze turf en het feit dat dit boek zo lang op stapel lag, zorgden voor hooggespannen verwachtingen.
Het was plezant om nog eens een Stephen King te lezen. Spannend ook, hoewel er best wel wat passages uit geschrapt konden worden. Maar het blijft vooral puike vakantielectuur. Moeilijkere vragen worden uit de weg gegaan en de politieke uitwerking is wel heel minimaal. Is dat erg? Bijlange niet.
Laten we dansen.
—-
Stephen King (2011), 22-11-1963
No sleep ‘til Sleep.
Live at Trix, Borgerhout, Sunday 27.05.2012
met in het “voorprogramma” het onwaarschijnlijk straffe Harvey Milk
en A Storm of Light, en Jex Thoth!
—-
Sleep (1992), “Dragonaut”
De auto vliegt door ‘t land. Bergen, dalen, steden, dorpen, akkers, bossen en rivieren, alles ruist in snel tempo voorbij, als de flitsvisioenen van een cinematograaf. […] De auto is een vrije vogel, die kan vliegen en kan zitten, een fantaisist of een fantast, een renner of een dromer, een poëet of een zwoeger, in trouwe overeenstemming met de wil van hij die hem bestuurt. Alle wegen, of bijna alle wegen, liggen verlokkend voor hem open.
Eén van de eerste autobezitters in Vlaanderen was de schrijver Cyriel Buysse. In 1911 ondernam hij met zijn Minerva een automobielreis door Frankrijk. Zijn lofzang op de auto is heerlijk om lezen, zeker in deze tijden van fileleed en milieuvervuiling. In korte hoofdstukjes geeft Cyriel Buysse zijn soms eigenzinnige en vaak verrassende kijk op Frankrijk en op het reizen zelf.
Honderd jaar later reist Michiel Hendryckx hem achterna. Het leverde prachtige radioreportages op, en ook een mooie heruitgave van het boek.
—-
Cyriel Buysse (1911), De vroolijke tocht.
met de automobiel door Frankrijk, nagereden door Michiel Hendryckx
(Lannoo 2011)
Per auto op reis, als heer alleen met drie dames, geheel Frankrijk door en zonder chauffeur, het is voorwaar geen kleinigheid!
Als ik opstond, was ik meteen van kop tot teen vervuld van woede tegen een lichaam dat me zo weinig uren van slaap had gegund waarin ik mijn woede een beetje had kunnen vergeten. Wanneer ik daarna de krant las, braakte ik mijn ontbijt uit van woede jegens een maatschappij waarvan ik maar niet kon begrijpen dat ze niet minstens al een decennium geleden onder haar eigen stompzinnigheid en pietluttigheid was ingestort. Iets hield haar staande. Maar wat? Wat? Dat was ongetwijfeld de vraag van de eeuw. Wie het antwoord wist, had een toekomst. Misschien was het allemaal maar schijn. Misschien was ze wel degelijk allang ingestort, deze maatschappij, en stond het alleen nog niet in de krant.
Yves Petry (2010), De maagd Marino.
Een raar boekje, een ideeënroman over literatuur en seks, over vlees en woord, over kannibalisme en over de bodemloze eenzaamheid, over woede en overgave…
veel mooie zinnen over lelijke dingen.
Hoera, de legendarische platencollectie van John Peel gaat on-line dankzij
Go and sit upon the grass and I shall come and sit beside you. And we shall talk.
And while we talk I’ll hit your head with a nail to make you understand me.
Go and sit upon the grass and I shall come and sit beside you. And do not mind if I thump you when I’m talking to you. I’ve something important to say.
Go and sit upon the grass and I shall come and sit beside you. And when I’m gone you can feel the lumps upon your head. And think about what I said.
Go and sit upon the grass and feel your lumps.
- Robert Wyatt, “Grass” (1981)
—-
schilderij “Jael en Sisera” (uit 1620)
Toen het leger van Sisera verslagen werd, zocht deze wrede Kanaäniet zijn toevlucht in de tent van Jael. Toen hij daar in slaap viel, sloeg Jael hem met een tentharing door de slapen.
In dit schilderij lijkt de veldheer verdacht veel op de in 1610 gestorven Caravaggio. Rekent Artemisia hier af met haar driftige leermeester? Of stelt hij de slapende krijgsheer Tassi voor, de ‘vriend’ van haar vader die haar verkrachtte?
Verontrustend is vooral de serene gelaatsuitdrukking van de vrouw die op het punt staat om een tentharing Sisera’s slaap in te kloppen.
—-
De overzichtstentoonstelling ARTEMISIA loopt nog tot 15 juli in het Musée Maillol in Parijs. Ongemakkelijk, mooi.
Aroma di Amore heeft een nieuw album klaar: Samizdat.
Omdat ze er zin in hebben en het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Omdat de groep nog lang niet is uitgepraat. Over wat voor hen naar de essentie gaat, in de muziek, in de wereld. Een wereld die hard is en meedogenloos en het individu zowel voortrekt als laat verrekken. De rauwe onverbloemde realiteit.
Zoals de blues van Billie Holiday of The Doors, de weltschmerz van Nick Cave of PJ Harvey of de maatschappijdissectie van Jaques Brel of The Ex. Scherp en compromisloos met de maturiteit van heren die weten wat er te koop is. Met de tomeloze energie van een groep die nog niks aan relevantie heeft ingeboet. Dat alles is Samizdat.
Liefde was tussen hen meestal een geluidloze gebeurtenis, maar - hij wist er geen andere woorden voor - nooit zonder gevaar. Met niemand anders in de wereld had hij dat ooit zo ondergaan, dat gevoel van dreiging, de uitdaging van woede en oorlog gepaard met onverstaanbare liefdesbetuigingen en als bijten vermomd strelen. […] Daarna kon hij meestal niet slapen, onrust dreef hem de straat op.
—-
Cees Nooteboom (2012), Mokusei! & De boeddha achter de schutting.
een nieuwe bundeling van Mokusei! (1982), een Japans liefdesverhaal over een Nederlandse fotograaf, en De boeddha achter de schutting (1986), reisimpressies van een Nederlander in Bangkok
—-
foto (c) Benny Verbercht, Kaifeng (China)
Niemand die bij zijn verstand was zou daar zoeken, zelfs Maarten niet. Waar zat je met zo’n verschuiving? Hij probeerde het uit te rekenen, maar daar was hij niet meer toe in staat. Ergens op de kortegolfband vermoedelijk. Misschien had een of andere radioamateur wel eens een singuliere stem opgevangen: ‘Ik ben de Heer uw God!’ - waarna hij verveeld verder had gedraaid omdat hij dacht met een etherzonderling te maken te hebben!
Harry Mulisch (1992), De ontdekking van de hemel
Dit magnum opus is één van de populairste boeken ooit in het Nederlands en werd zelfs verkozen tot beste Nederlandse roman aller tijden. Tegelijkertijd is het erg omstreden, wegens teveel er willen bijsleuren, te hoogdravend, te oppervlakkig en vooral teveel dikke nek. Zelf vond ik het vooral een erg ontspannend en vlotgeschreven boek, vol weetjes (die al dan niet kloppen). Ideaal vakantieboek!
THE FALL is…rauw, hard, puur, chaotisch, punk, hallucinant, razend, geniaal, gevaarlijk, lallend, ongrijpbaar, smerig, magisch, ondefinieerbaar, rock’n’roll, kunst…The Fall is The Fall.
![De auto vliegt door ‘t land. Bergen, dalen, steden, dorpen, akkers, bossen en rivieren, alles ruist in snel tempo voorbij, als de flitsvisioenen van een cinematograaf. […] De auto is een vrije vogel, die kan vliegen en kan zitten, een fantaisist of een fantast, een renner of een dromer, een poëet of een zwoeger, in trouwe overeenstemming met de wil van hij die hem bestuurt. Alle wegen, of bijna alle wegen, liggen verlokkend voor hem open.
Eén van de eerste autobezitters in Vlaanderen was de schrijver Cyriel Buysse. In 1911 ondernam hij met zijn Minerva een automobielreis door Frankrijk. Zijn lofzang op de auto is heerlijk om lezen, zeker in deze tijden van fileleed en milieuvervuiling. In korte hoofdstukjes geeft Cyriel Buysse zijn soms eigenzinnige en vaak verrassende kijk op Frankrijk en op het reizen zelf.
Honderd jaar later reist Michiel Hendryckx hem achterna. Het leverde prachtige radioreportages op, en ook een mooie heruitgave van het boek.
—-
Cyriel Buysse (1911), De vroolijke tocht.
met de automobiel door Frankrijk, nagereden door Michiel Hendryckx
(Lannoo 2011)
Per auto op reis, als heer alleen met drie dames, geheel Frankrijk door en zonder chauffeur, het is voorwaar geen kleinigheid!](http://25.media.tumblr.com/tumblr_m440skolFN1qi6fu6o1_1280.jpg)
![Liefde was tussen hen meestal een geluidloze gebeurtenis, maar - hij wist er geen andere woorden voor - nooit zonder gevaar. Met niemand anders in de wereld had hij dat ooit zo ondergaan, dat gevoel van dreiging, de uitdaging van woede en oorlog gepaard met onverstaanbare liefdesbetuigingen en als bijten vermomd strelen. […] Daarna kon hij meestal niet slapen, onrust dreef hem de straat op.
—-
Cees Nooteboom (2012), Mokusei! & De boeddha achter de schutting.
een nieuwe bundeling van Mokusei! (1982), een Japans liefdesverhaal over een Nederlandse fotograaf, en De boeddha achter de schutting (1986), reisimpressies van een Nederlander in Bangkok
—-
foto (c) Benny Verbercht, Kaifeng (China)](http://24.media.tumblr.com/tumblr_m2vnv3aqIx1qi6fu6o1_r1_1280.jpg)
