God zwijgt in zwart/wit

van troosteloze landschappen

we komen alleen buiten voor een zelfmoord

en blijven achter met een fataal vermoeden

dat er niemand is in de kosmos

—-

In de vroege jaren ‘60 maakte Ingmar Bergman drie films die gaan over het ongeloof in god, over de existentiële twijfel en over de eenzaamheid. Geen opbeurende kost, dus, maar het donkerste van de donkere. En toch, en toch…mooi. Of mag je dat niet zeggen over deze troosteloosheid? Schuilt er hoop in de leegte?

(Jullie kennen mijn antwoord.)

—-

Ingmar Bergman, Gods Zwijgen (trilogie)

• Als in een donkere spiegel (1961)
• De avondmaalsgasten (1963)
• De grote stilte (1963)

“Van god los, laat nu toch die god los…”

YES