next best things
Muziekvrienden, dit is een droevige dag. Bert Jansch is niet meer.
—-
Bert Jansch werd geboren in Glasgow op 3 november 1943 en stierf vandaag, 5 oktober 2011. Hij bracht meer dan 20 soloplaten uit en die waren allemaal goed. Hij was ook lid van de folkband Pentangle.
Hoewel hij een musicians’ musician bleef, voor het grote publiek een beetje te ver weggestopt in de folkniche, was zijn invloed op de rock- en folkmuziek gigantisch. Tot zijn fans rekenen zich Jimmy Page, Neil Young, Nick Drake, Paul Simon en Richard Thompson. Smiths-gitarist Johnny Marr stelde ooit droogweg dat de meeste gitaristen die door Bert Jansch beïnvloed zijn, dat zelf niet eens doorhebben.
Ook als songwriter schonk hij enkele absolute pareltjes aan de al dan niet luisterende wereld, zoals “Poison” en “A Woman Like You” (beiden van het fantastische Birthday Blues) en “Needle of Death”, wat zowat het eerste nummer moet zijn dat expliciet over drugs gaat. Het was dankzij dit laatste nummer, gecoverd door ons aller Roland, dat ik de muziek van Bert ooit ontdekte. Die absolute liefde voor zijn muziek gaat nooit over.
Walk quietly by
RIP
—-
De foto hierboven is klikbaar.

Muziekvrienden, dit is een droevige dag. Bert Jansch is niet meer.

—-

Bert Jansch werd geboren in Glasgow op 3 november 1943 en stierf vandaag, 5 oktober 2011. Hij bracht meer dan 20 soloplaten uit en die waren allemaal goed. Hij was ook lid van de folkband Pentangle.

Hoewel hij een musicians’ musician bleef, voor het grote publiek een beetje te ver weggestopt in de folkniche, was zijn invloed op de rock- en folkmuziek gigantisch. Tot zijn fans rekenen zich Jimmy Page, Neil Young, Nick Drake, Paul Simon en Richard Thompson. Smiths-gitarist Johnny Marr stelde ooit droogweg dat de meeste gitaristen die door Bert Jansch beïnvloed zijn, dat zelf niet eens doorhebben.

Ook als songwriter schonk hij enkele absolute pareltjes aan de al dan niet luisterende wereld, zoals “Poison” en “A Woman Like You” (beiden van het fantastische Birthday Blues) en “Needle of Death”, wat zowat het eerste nummer moet zijn dat expliciet over drugs gaat. Het was dankzij dit laatste nummer, gecoverd door ons aller Roland, dat ik de muziek van Bert ooit ontdekte. Die absolute liefde voor zijn muziek gaat nooit over.

Walk quietly by

RIP

—-

De foto hierboven is klikbaar.