Na het badmintonspel bleven we meestal nog even in de zaal en keken we totdat ze uitdoofden naar de beelden die door de laatste stralen van de zon, welke loodrecht door de bewegende takken van een meidoorn drongen, op de muur tegenover het hoge spitsboograam werden geworpen. De ijle patronen die daar steeds achter elkaar op het lichte oppervlak verschenen hadden iets vluchtigs, iets verwaaids, dat als het ware nooit verder kwam dan het moment van hun ontstaan, en toch waren hier, in dat vlechtwerk van zon en schaduw dat steeds nieuwe vormen kreeg, berglandschappen te zien met gletsjerrivieren en ijsvelden, hoogvlakten, steppen, woestijnen, bloemenweiden, eilanden, koraalriffen, eilandengroepen en atollen, door de storm gebogen bossen, trilgras en rookslierten. En op een keer, dat weet ik nog, zei Austerlitz, toen we samen naar die langzaam vervagende wereld keken, vroeg Adela me terwijl ze zich naar me toeboog: Zie je de toppen van de palmen en zie je de karavaan die daar door de duinen komt?

W.G. Sebald (2001), Austerlitz

een magistrale roman over onze langzaam vervagende wereld, à la recherche des gens perdus, over het verbogene, over forten die nutteloos blijken en ‘t Centraal Station van Antwerpen, over vergeten en herinneren, toch, toch