muziek: Soap&Skin, “Marche Funèbre” (2009) uit Lovetunes for the Vacuum

beelden uit de film Shock Corridor van Samuel Fuller (USA, 1963)

—-

Op de hoesfoto van Lovetunes for the Vacuum zie je een intrigerende jonge vrouw die weggelopen lijkt uit een BBC-kostuumdrama. Luister en je hoort het kleine meisje met de lichtgevoelige huid uit de film The Others, opgegroeid in een Weens appartement met hoge plafonds en dwepend met haar muziekleraar, met Mary Shelley en Sylvia Plath, met Nico en Virginia Astley.

De realiteit is nog intrigerender: de vrouw achter Soap & Skin - Anja Plaschg - groeide op in een Oostenrijkse varkenskwekerij en schreef alle songs op dit debuut tussen haar vijftiende en haar achttiende.

Schoonheid dus, maar het eerste wat opvalt is onpeilbare droefenis. Dood, doodsdrift en het Grote Niets houden zich schuil in ogenschijnlijk lieflijke songs.

Het zijn liedjes van een jonge vrouw die de subtielste schakering van zwart, zwarter en zwartst in noten weet te vangen. Zoveel talent, beheersing en dosering, en toch is juffrouw Plaschg pas negentien.

(naar: Humo, mei 2009)

En met Valentijn komt er naar ‘t schijnt nieuw werk uit van dit meisje.