“Op zesenzeventigjarige leeftijd ben ik veel te oud geworden om tegen mezelf te liegen, ook al maak ik me daar weinig illusies over. Misschien is dit evengoed een vorm van oneerlijkheid, zelfs al weet ik bijgod niet waarover ik dan wel zou moeten liegen. En toch…als ik de balans van mijn leven zou opmaken, zou ik dat doen zonder schaamte, zonder bezorgdheid om mijn reputatie. Als men me daarentegen zou vragen om over iemand anders een oordeel uit te spreken, zou ik heel, heel voorzichtig zijn. Want dan heb je stellig te maken met fouten, overdrijvingen en zelfs enorme leugens. Ik zwijg nog liever dan dat ik dergelijke dwaasheden ga uitkramen. En aangezien menselijke relaties voor het merendeel bestaan uit het bespreken en beoordelen van andermans gedrag, heb ik me dus zo goed als volledig teruggetrokken uit de maatschappij en heb ik een eenzame oude dag. Niet dat ik dat zo erg vind, het is gewoon zo. Alles wat ik nog wil is om met rust gelaten te worden. Ik wil me kunnen wijden aan die paar dingen die voor mij nog van belang zijn, hoe oppervlakkig ze misschien ook zijn.”

- naar het originele begin van het filmscript van Ingmar Bergman

—-

Ingmar Bergman, Smultronstället (Wilde Aardbeien), Zweden 1957

met Victor Sjöström (foto), Bibi Andersson, Ingrid Thulin e.a.

—-

herbekeken klassieker, roadmovie door een leven, absoluut meesterwerk